27 maart.....

Grauw en triestig was het vanmorgen buiten. Lichte miezerregen erbij.....wat verlang ik naar de zon én.........met mij vele anderen.....Eenzaam, maar niet alleen met Saar aan de wandel. We hadden er beiden niet zo'n zin in....

Dat moeilijke bezoek was vanmorgen bij iemand die terminaal is. Ik zag er tegenop, maar fijn dat ik er geweest ben. Dan realiseer je je weer, dat je als mens weinig in te brengen hebt als het gaat over leven en dood. Natuurlijk klopt de opmerking "de dood hoort bij het leven".....je wilt er alleen zo lang mogelijk bij weg blijven. Juist dat onvermijdbare maakt het zo verschrikkelijk moeilijk..... Als je ouder wordt merk je dat er meer en meer mensen om je heen ziek worden of wegvallen door overlijden. Het maakt dat je pas op de plaats maakt en probeert van elke dag te genieten. 

Even een wat luchtiger onderwerp, maar wel iets waar ik bijzonder lang over gedaan heb: de volgende WasGij puzzel:

Deze was erg lastig; eindelijk is ie klaar. Vanavond gelijk maar opgeruimd, nadat ik een beldienst gedaan had. Zo leuk: ik werd door een meneer een kanjer genoemd en hij wilde de volgende keer weer met mij praten. Ik moest hem uit z'n droom helpen: die kans is héél erg klein .....

Weer zoiets moois gevonden en daar wil ik deze dag mee afsluiten ......

En zo is het!