Tot en met......13 januari

Eindelijk weer wat rust.....na een hele drukke, maar gezellige, decembermaand......

Begin december 3 optredens met het koor gehad: in het kerkje in Schaarsbergen (bij een hele grote kerstmarkt), in de Rank (de school waar we altijd repeteren), op begraafplaats Moscowa tijdens Lichtjesavond, in het kerkje van het Openluchtmuseum (heel sfeervol in de sneeuw). Dat brengt altijd de nodige organisatie met zich mee, waar ik graag aan bijdraag.

Mia en Piet uit Wormerveer (overburen op de camping) hebben bij ons gelogeerd. Héél erg gezellig: zowaar paar potjes Keezen kunnen spelen. Wat een leuk spel!

Fijne Kerstavond en Kerstdagen gehad: wat vliegen die dagen toch snel om...ik neem me altijd voor om er intens van te genieten. Da's zeker gelukt, maar toch is het zó snel voorbij....

Oud en Nieuw maar rustig met z'n tweetjes thuis gevierd: Saar was wat angstig door het knallen. Maar natuurlijk niet zonder eerst oliebollen gebakken te hebben. Dat moet van mezelf. Zelfs toen ik bevallen was van Thijs ben ik gelijk gaan bakken. Rustig een kraamtijd "uitliggen" is toch niks voor mij....de verloskundige zei altijd dat ik "peper in m'n reet had"😂🤣. Sowieso stelden die bevallingen bij mij niet zoveel voor. Het waren meer lanceringen (ook de woorden van de verloskundige🤭).

En zo kwamen we het nieuwe jaar binnen: met of zonder goede voornemens. Ik heb ze wel, die goede voornemens, maar ik leg ze altijd op de bovenste plank in de keukenkasten. En laat ik daar nou niet zonder opstapje bij kunnen.....😉

De eerste weken waren rustig, al omringen ons wel heel wat verdrietige berichten...Verdrietige berichten raken me dieper dan ik soms verwacht. Ze komen binnen als een stilte die even alles overschaduwt. 

Ze maken me stiller en zachter tegelijk. Ik denk aan de mensen achter de woorden, aan wat verloren is gegaan of pijn doet. Soms blijven de zinnen hangen, zelfs als ik verder wil met de dag. Dan draag ik het bericht nog een tijd met me mee, onzichtbaar maar voelbaar.

Toch wekken ze ook iets anders: mededogen, de behoefte om er te zijn, om te luisteren of troost te bieden. Verdrietige berichten herinneren me eraan hoe kwetsbaar we zijn, en hoe belangrijk het is om elkaar niet los te laten. 

De dood hoort natuurlijk bij het leven, maar naarmate je ouder wordt, lijkt het of je er meer en meer mee geconfronteerd wordt......en ook bij de Luisterlijn komen er verdrietige, intense verhalen binnen, die je niet één twee drie loslaten. Niet dat ik er last van heb, maar zo heel af en toe vloeien er bij mij tranen, zó belangrijk dus om mee te leven maar om het niet je leven te laten beheersen.....

Maar.....het leven gaat alsmaar door in een sneltreinvaart. Dat is ook goed, zo lang je soms maar even bij deze gevoelens stil kunt staan.

Deze week is gestart met bridgen op maandagmiddag. Astrid en ik vinden het leuk, maar de laatste tijd lukt het niet meer zo goed en staan we in de laagste regionen. Daarom gaan we woensdagavond een proefles volgen bij Bridge2Bridge. Eens kijken of dat wat voor ons is. Maandagnacht een beldienst gehad en dinsdag avond naar Arnhem voor de koor repetitie. 

Woensdag moet Jaap naar de oogarts in het ziekenhuis en hij mag daarna niet zelf rijden. Saar en ik gaan dus mee. Misschien kan ik nog een bliksembezoek je afleggen bij Maria, die daar ligt voor een nieuwe knie.

Donderdag dagje niks: voorbereiden voor zaterdag. Vrijdag kwart over elf 's morgens beldienst en vast boodschappen doen en koken voor zaterdag. Zaterdag is de bestuursvergadering van ons koor bij ons (mét lunch.....jawel!), en 's middags komen Robbert en Irma bij ons eten. Eigenlijk zou ik naar een winterbijeenkomst van de Luisterlijn gaan bij het Leesten, maar ik kan maar op één plek tegelijk zijn en een dubbele afspraak maken is mij niet geheel vreemd🥴. Zondag lekker dagje lezen plannen....

Dit was het weer even ...hoe lang weet ik niet: het liefst schrijf ik elke dag....