23 en 24 april

23 april:

Hallo, ik ben Saartje. Van wie Jaap en Ina altijd zeggen dat ik zo'n blij ei ben. Maar daar zal ik nog es wat over zeggen. Vandaag werd de vroege wandeling door Jaap gedaan: lekker rustig, mag ik veel snuffelen en kan ik rennen in het bos achter het kerkhof. Als je denkt dat Ina bij thuiskomst het bed uit was: vergeet het maar. Ik hoor haar soms zeggen: "Vind het wel fijn zo vroeg op te staan...", maar als het niet hoeft, doet ze 't niet hoor! Komt ze tegen half elf een keer de kamer in...vandaag tenminste...pfff....

Dan gaan ze samen koffiedrinken aan de grote tafel en als ik geluk heb, komen ze bij mij op de bank zitten. Als ze dat niet doen, weet ik altijd wel manieren om hun aandacht te krijgen: aan de boeken gaan bijten, aan het hout van de kachel gaan knabbelen of aan de spullen in de vensterbank zitten. Ik heb al een paar keer iets kapot gegooid in de vensterbank😂😂😂😂. Dan worden die twee boos, maar dan hadden ze het maar weg moeten zetten. Ze zijn nu eindelijk een beetje verstandig geworden en nu heb ik bijna de hele vensterbank om in te liggen. Ik wil namelijk zien wie er voorbij komt en wat er buiten allemaal gebeurt....iedereen kent me inmiddels en sommigen blijven zelfs staan om mij te roepen.

's Middags heb ik mezelf maar vermaakt, want als die twee niet op hun mobiel keken, waren ze wel een spelletje aan het spelen, geloof dat het SkipBo heet. Deden ze het ook nóg een keer, want Ina had verloren en ze wilde nog een revanche. Verloor ze weer! De avond verliep rustig: met z'n drieën op de bank en ik sliep lange tijd. Ina maakte nog een laatste rondje met mij: ze wilden op tijd naar bed.......nou, dan ging ik ook maar de bench in...in afwachting van de volgende dag....

24 april:

Ik snapte dat Ina vanmorgen het eerste bij me zou zijn...zij was "aan de beurt". Ze kwam, zoals gewoonlijk, als een blij ei (ze begint al aardig op me te lijken) binnen. Dat snapte ik dan weer niet, want het regende keihard. Denk maar niet dat ík er zin in had. Kan me ook niet voorstellen dat zíj er zin in had. Ze deed waarschijnlijk alsof....maar vooruit: ik ben de beroerdste niet. We gingen naar buiten en je hoorde het heel hard kletteren op de carport. Toen had ik er al geen zin meer in; zette me schrap, maar werd als het ware meegetrokken door haar. Vecht daar maar es tegen. Ik dacht nog: "Als zij wat in haar kop heeft, heeft ze 't nergens anders😛". Dus voetje voor voetje meegelopen. Heb onderweg nog verschillende keren geprobeerd om de boel te saboteren, maar ze wilde persé een rondje om de vijver. En maar roepen: "Doe maar een plasje, Saar" (stiekem wilde ze ook naar huis, naar de koffie). Alsof je op commando kunt plassen .....Afijn, plasje gedaan en snel gaan lopen, zodat Ina achter me aan moest hollen. Thuis wilde ze me afdrogen, maar ik liet me niet pakken. Ben toch een hond, die schudt zichzelf wel droog: wat krijgen we nou.....

Ina had Jaap, die toch naar zo'n grote bouwmarkt ging, gevraagd of hij bij Pets Place iets mee wilde nemen om mijn ogen schoon te maken. Dat kwam er en ik was weer de pineut. Het is dat ik zo'n lieve hond ben en goed stil zit, anders had ze een groot probleem met me gehad. Ik doe het voor de koekjes, maar dat zeg ik niet 🤫🤫🤫.

De rust kwam voor mij 's middags. Ben dan heerlijk bij Jaap en Ina is dan bridgen. Wat een rust....ben wel blij als ik 'r weer zie, dat dan weer wel. Ze vertelde me dat ik morgen mee mag naar Arnhem. Daar heb ik wel oren naar ......wat heb ik toch een hondenleven......maar: