10, 11 en 12 februari

Je kunt er maar weer zin in krijgen.....in wat? denk je: de lente natuurlijk! Al is het koud en behoorlijk winderig, je voelt de zon al aardig......kijk toch eens wat een voorbodes van die lente......

In de zon ziet het er nóg mooier uit.........zoals alles eigenlijk......❤️

Wat nu volgt ziet er, helaas, niet zo mooi uit, maar is wel de realiteit. 

Even iets heel anders, wat me dwars zit....

Volg het hele gebeuren rond Pim Lammers (schrijver van het gedicht voor de kinderboekenweek en schrijver voor volwassenen)...en vind het goed dat andere auteurs hem steunen. Vind ook dat iedereen van kinderen af moet blijven, maar als je je echt verdiept in hetgeen er wel of niet gebeurd is, zie je dat één groep mensen een hetze tegen deze man opgezet heeft. Dit zijn veelal mensen die zich er niet in verdiepen, maar de uitroepen en opmerkingen op social media klakkeloos volgen. Het houdt me er bezig.....las het volgende:

Boekenwereld steunt Pim Lammers met paginagrote advertentie in kranten

Schrijvers, dichters, illustratoren, vertalers en organisaties uit het boekenvak betuigen morgen steun aan auteur Pim Lammers met een paginagrote advertentie in verschillende kranten. Lammers trok zich vorige week terug als schrijver van het gedicht van de Kinderboekenweek nadat hij doodsbedreigingen had gekregen.

De ondertekenaars van de advertentie noemen het "verschrikkelijk" dat Lammers wordt bedreigd. Doodsbedreigingen aan het adres van schrijvers zijn wat hen betreft "onaanvaardbaar, ongeacht hoe je hun werk interpreteert of wat je ervan vindt".

Nadat bekend was geworden dat Lammers het Kinderboekenweekgedicht zou schrijven, ontstond ophef over een verhaal voor volwassenen dat hij in 2015 schreef. Dit verhaal over een relatie tussen een 12-jarige jongen en zijn voetbaltrainer is gebaseerd op jeugdervaringen van een bekende van Lammers. De auteur kreeg onder meer het verwijt dat hij een pedofilieactivist is.

Die aantijging noemde Lammers eerder "pertinent onwaar". Hij liet weten dat hij aangifte had gedaan.

Scheiding fictie en non-fictie

Meerdere mensen uit de literaire wereld namen het afgelopen week zelf al op voor Lammers. Zij voerden aan dat wat een auteur schrijft, niet per definitie is wat diegene zelf vindt of over de auteur zelf gaat. Mensen zijn niet meer in staat om een onderscheid te maken tussen fictie en non-fictie, stelden zij.

Ook boekverkopers voerden deze week actie om Lammers te steunen. Zij gaven het werk van de schrijver een prominente plek in de winkel en hingen posters op.

De CPNB, de organisatie achter de Kinderboekenweek, stelde al eerder dat de literaire vrijheid "onder extreme en voor de CPNB onacceptabele druk" staat.

Mensen die zich achter Lammers schaarden, ontvingen ook bedreigingen. Verschillende schrijvers deinsden er daarom voor terug om nog iets te zeggen over de kwestie. Zo kon het NOS-radioprogramma Met Het Oog Op Morgen naar eigen zeggen geen schrijver vinden die in de uitzending durfde te reageren.

=Makkelijk beïnvloedbaar zijn degenen die negatief reageren en dan ga je hele domme dingen roepen=....dat is wat Vandaag Inside er over zegt. Ben het niet altijd met ze eens, maar wat dit betreft wel.

Nog een stuk gelezen, wat ik heel treffend vind.....

= Taal is een machtig wapen. Je kunt er werelden mee beschrijven, verloren tijden mee oproepen, mensen mee bespelen, ophitsen, ophemelen, de liefde verklaren of kapotmaken.

Met taal kun je feiten verdoezelen, leugens verkopen, beleid doordrukken, mensen verwarren en gemeenschappen ontmenselijken. Lieg dat je lobbypraktijken geen lobbypraktijken waren, zoals Neelie Kroes, en je komt ermee weg. Het kabinet blokkeert doodleuk een debat en het signaal is helder: als je slim bent met woorden, hoeven de regels niet te gelden. Konkelen loont.

Hef de voorzieningen op om vluchtelingen op te vangen, laat mensen in de kou en regen verpieteren en beweer dan dat je er niks aan kunt doen, omdat je de ‘massale toestroom’ simpelweg niet aankunt. Woorden zijn zo krachtig dat je de geschiedenis kunt herschrijven terwijl je er middenin zit.

En die woorden worden steeds meer ontdaan van hun betekenis. In opiniestukken en tweets betreuren querulanten zonder ironie het gebrek aan ‘nuance’ en betichten ze critici van ‘polarisatie’. Wie in het debat pleit voor gelijkheid, wordt weggezet als haatzaaier, als je ageert tegen racisme, word je uitgescholden voor racist. Wijs op het onmenselijke migratiebeleid en je wordt uitgemaakt voor verrader, verdedig het recht op abortus en je bent een moordenaar, riposteer dat pedofielen ook rechten hebben en je verheerlijkt pedofilie en bent zelf eigenlijk ook een pedofiel.

Water is vuur. De zon is de maan. Liefde is haat. Fictie is feit. Leugens zijn waarheid. Neonazi’s bezorgde burgers. Antiracisten terroristen. Literatuur een gevaar. Als Kafka nog leefde, zou hij brodeloos zijn geweest.

De afgelopen week zag ik uitgevers zich roeren in het debat, omdat de vrije literatuur bedreigd wordt, ik zag mensen de ontlezing betreuren en zich afvragen hoe je het publiek weer kunt uitleggen wat hyperbolen zijn, metaforen, fictie.

Natuurlijk, wie weleens discussies online volgt, weet dat een schrikbarend groot aantal mensen niet meer begrijpend kan lezen. Simpele zinnen worden al verkeerd geïnterpreteerd, laat staan sarcasme en stijlfiguren – en dat is ernstig, maar niet de wortel van het probleem.

De echte kwestie hier is dat wanneer je als politieke elite een nieuwe realiteit schept met taal, je niet raar moet opkijken als het volk daarmee aan de haal gaat. Dat is wat taal doet: het verandert de realiteit in de hoofden van mensen.

Er is in essentie bar weinig verschil tussen politici die in plechtige bewoordingen over muren praten om vluchtelingen tegen te houden en mensen die vinden dat al die asielzoekers enge misdadigers zijn die hun dochters komen verkrachten. Het taalgebruik verschilt, de betekenis niet altijd. Als je als overheid toekijkt terwijl kwetsbare mensen in zee verdrinken, hoef je daarna niet verbaasd te zijn dat burgers die egoïstische harteloosheid overnemen in hun dagelijkse leven. De boodschap is helder: plak een etiket op een persoon, ‘terrorist’, ‘verkrachter’, ‘pedo’ en alles is geoorloofd. De mens verdwijnt en het abstracte gevaar doemt op.

Het was hopeloos naïef te denken dat de pijlen alleen gericht zouden blijven op ‘de ongenode ander’, de Turk, Marokkaan, moslim of vluchteling. Maar overheid en politiek waren zo druk met het fantoomgevaar van buiten dat ze vergaten de grenzen van de rechtsstaat te bewaken en het eigen verval in toom te houden. Ondertussen kon de boze, verongelijkte burger ongestoord zijn gang gaan.

De afgelopen jaren zijn platforms die op andersdenkenden jagen aangemoedigd en groot gemaakt, online intimidatie werd een verdienmodel. Te midden van dat geweld vonden eenlingen zich eenzaam tegenover de hordes. Toeschouwers, medestanders, politie of justitie grepen niet in. Mensen werden bedreigd, reputaties kapotgemaakt zonder consequenties.

De meutes weten dat ze niet langer op straat hoeven te marcheren. Ze struinen vanuit hun behaaglijke huizen het internet af. Hun hooivorken en brandende fakkels zijn vervangen door woorden. Zo komen ze iedere keer ongestraft weg met misselijkmakend geweld.

En ze willen óveral over meepraten. Wie zich schrijver mag noemen, wie op televisie mag, wie empathie verdient, wat binnen de regels van het fatsoen valt, of gratis maandverband wel nodig is, wie er op gastenlijsten mogen. Geef ze hun zin en morgen komen ze je ademruimte nog wat meer beknotten.

Het is wel genoeg geweest. Deze intimidatie stop je niet met begripvol luisteren of door te praten, daar voed je het monster slechts mee. Dit versla je alleen door onverschrokken en onvermoeibaar stelling te blijven nemen en misstanden aan te pakken. =

H e l e m a a l  mee eens! In wat voor wereld zijn we toch terecht gekomen? Ik maak me daar zo nu en dan (eigenlijk best vaak) zorgen over....