'k Ben 't zat om binnen te blijven....wil d'r uit, bedacht ik vanmorgen in bed. Ben opgestaan, bed afgehaald, gaan douchen. Voelde me wel rete moe (excusez le mot), maar 't geeft aan hóe moe. Toen ineens... begonnen m'n handen te tintelen en alles begon te draaien; het leek of ik sterretjes of soort lichtflitsen zag. Gaan zitten, want werd er behoorlijk angstig van. Jaap geroepen...kon natuurlijk ook niet echt iets doen, maar ik was wel bang...voor wat eigenlijk? Rustig gezeten en toen trok het weer weg. Denk dat ik me ineens teveel ingespannen heb of zo. Hoopte in ieder geval dat het niet terug zou komen....
Toch daarna aangekleed en daarvoor even op de weegschaal gaan staan (wekelijks om het op te slaan in de app, die met de weegschaal verbonden is en allerlei gegevens geeft. Dagelijks om het in m'n koppie op te slaan). Weer afgevallen... eigenlijk niet vreemd, want ik heb de afgelopen twee dagen weinig tot niets gegeten.
Tegen een uur met Saar gaan lopen. Wat heerlijk om weer buiten te zijn:
Kwam nog een meneer tegen met een schattig hondje: nog kleiner dan Saar. Verder leken ze wel een beetje op elkaar. Jaap had al verteld van het leuke hondje, Foxie, zes jaar oud. De honden speelden leuk met elkaar en konden loslopen. Die meneer vertelde dat hij Jaap een paar keer tegengekomen was. We zijn samen , al kletsend, een eind met elkaar opgelopen. Wat verderop stonden nog drie dames met kleine honden: feest! Eén mevrouw sprak mij aan: "Is dat Saartje?" Op mijn "ja" zei ze: "Ja, ik herken haar van de foto's". Huh..... foto's? hoezo dan? "Ja, ik heb foto's van Jomar gezien!" Oh....dat verklaarde veel. Leuk, al die mensen, die elkaar kennen en die wij leren kennen. We hebben in die negen jaar dat we in Deventer wonen al zeker vier keer zoveel mensen leren kennen als in negen jaar in Elst. Maar....toen werkten we allebei nog en hadden we geen Saartje..waren we al blij als we alle contacten met familie, vrienden en kennissen bij konden houden. En die zijn er nu, gelukkig, ook nog steeds ....
's Middags boven gewerkt aan de kerstkaarten. Had Saar weer mee naar boven genomen en dacht: "Laat ik het hekje eens dicht doen". Eerlijk gezegd: vergeefse moeite, want ze durft alleen toch de trap niet op en af😆. Had niet alles mee naar boven genomen en wilde naar beneden. Kreeg het hekje niet meer open: had ik ons opgesloten😂😂😂😂, want Jaap was weg😱. Duwen, rukken en trekken en ja, het lukte....laat toch even het uitzicht zien waar ik het eerder over had.
En dit is het uitzicht op de werkbende:
Laat ik nu lekker tot morgen liggen!
Van mijn moeder hadden we chocoladeballen gevuld met kleine marshmallows gekregen. Daar zijn we vanmiddag aan begonnen. Melk gekookt en daar de ballen in gelegd.
En ....kijk...na ongeveer een minuut gingen de ballen open en kwamen de marshmallows tevoorschijn:
We moesten goed roeren en het smaakte heerlijk!
's Avonds nog een rondje gelopen: wat ziet de wijk er gezellig uit met alle kerstlichtjes. Over een week zullen we nog meer kunnen zien, waarschijnlijk.
Saar heeft geen kersterig bandje om, maar een bandje, zodat ze in het donker goed zichtbaar is. Moest ineens aan nummer van Pink Floyd denken: Shine on you crazy diamond.....
Na lange tijd weer een poging om mijn blog nieuw leven in te blazen. Er is veel gebeurd, veel meegemaakt - en eerlijk is eerlijk: ik heb weinig tijd gehad én genomen om te schrijven. Maar ik wil het weer oppakken. Elke dag bloggen is wat veel maar zo nu en dan een update moet lukken. Zó fijn, om alles es van me af te schrijven: scheelt toch weer enkele kilo's😉. Zoveel gebeurd in de tussentijd.....o.a. afgelopen donderdag een masterclass sterk schrijven gevolgd. De masterclass werd gegeven door Rick Evers: hij is journalist en schreef elke dag een column op fb over B&B vol liefde. Deze columns waren hilarisch; hij gaf dan ook tips om vooral humor in het schrijven te brengen. Kijk, daar hou ik van! Alweer sinds april op de camping en met kleine tussenpozen naar huis in Deventer gegaan. O.a. voor de was en om de auto regelmatig op te laden. Toen we deze electrische auto nog maar nét hadden, waren we wat angstig als het het aantal kilometers betrof. We gingen er erg voorzichtig me...
Aankomende week gaat spannend voor ons worden: Saar wordt a.s. donderdag geopereerd in Zwolle..... Afgelopen woensdag naar AniCura Tweede Lijn in Zwolle geweest. Orthopedisch chirurg heeft uitgelegd én laten zien wat er met Saar aan de hand is: patella luxatie ...in Deventer ook bij onze dierenarts geweest en die liet een scan onder narcose maken. Aan de hand daarvan werden we doorverwezen naar Zwolle. Dat gaat dus bij het linker achterpootje van Saar gebeuren. 2 à 3 maanden herstel en dan haar rechter achterpootjes. Kortom: we gaan er een tijd heel druk mee zijn..... Er wordt een heel programma opgezet, dat wij donderdag meekrijgen: hoe gaan we met Saar om?! We hebben ook aangegeven dat we 8 februari een paar dagen naar Egmond aan Zee willen gaan. De chirurg zegt: juist fijn voor Saar, dan is ze de hele dag bij jullie om te herstellen....maar, zo zei de dierenarts, ik vermoed dat jullie thuis ook alle tijd voor haar hebben....dat klopt, want wij zijn pensionada's tenslotte😂. Maar...
Eindelijk weer wat rust.....na een hele drukke, maar gezellige, decembermaand...... Begin december 3 optredens met het koor gehad: in het kerkje in Schaarsbergen (bij een hele grote kerstmarkt), in de Rank (de school waar we altijd repeteren), op begraafplaats Moscowa tijdens Lichtjesavond, in het kerkje van het Openluchtmuseum (heel sfeervol in de sneeuw). Dat brengt altijd de nodige organisatie met zich mee, waar ik graag aan bijdraag. Mia en Piet uit Wormerveer (overburen op de camping) hebben bij ons gelogeerd. Héél erg gezellig: zowaar paar potjes Keezen kunnen spelen. Wat een leuk spel! Fijne Kerstavond en Kerstdagen gehad: wat vliegen die dagen toch snel om...ik neem me altijd voor om er intens van te genieten. Da's zeker gelukt, maar toch is het zó snel voorbij.... Oud en Nieuw maar rustig met z'n tweetjes thuis gevierd: Saar was wat angstig door het knallen. Maar natuurlijk niet zonder eerst oliebollen gebakken te hebben. Dat moet van mezelf. Zelfs toen ik bevallen was...
Reacties
Een reactie posten