28 december

Anke en Arjen belden om half elf aan. Wat geweldig om ze weer eens te zien en te spreken. Anke was tien jaar "mijn" klassenassistente en we hebben met enorm veel plezier samengewerkt én samengeleefd en verschrikkelijk veel samen gelachen. Toen ik thuis weggegaan was naar school met alleen een plastic tas met ondergoed en m'n betaalpas (vlak voor mijn scheiding), bood Anke lief aan om bij hen te slapen in Presikhaaf. Ze heeft meegemaakt dat ik Jaap leerde kennen. De geboortes van haar kinderen hebben mij veel gedaan: Anke was als een dochter voor mij. Ik zie haar nog in de deuropening van de personeelskamer staan, met een benauwd stemmetje: "Ina, kom je even.....". Toen bleek dat de vliezen voortijdig gebroken waren. Toen Cas, haar eerste zoon, geboren was, ben ik met Karín gewoon weg van school gegaan tussen-de-middag, om naar Anke in het ziekenhuis te gaan. Dat kon toen nog......en ze belde me toen haar tweede zoon geboren werd, 's avonds, ik was bij Peter (collega) op zijn verjaardag. Was zo van de kaart dat ik de halve stad in Arnhem zonder licht gereden heb.....we konden samen ook over van alles praten en dat deden we dan ook. Vanmorgen pakten we de draad weer op en spraken af dat we in het vervolg niet meer zoveel tijd tussen de ontmoetingen laten zitten....ook maakt Anke deel uit van ons groepje "de zusjes". Oorspronkelijk gingen we zo'n twee keer per jaar samen uit eten: Brigitte, Anke, Karín, Monique en ik. Door Corona kwam de klad erin en Annemieke, met wie ik de laatste jaren gewerkt heb, werd ook aan het groepje toegevoegd. Wel hebben we altijd veel app-contact gehouden.

Het eerste wat Anke bij binnenkomst riep, was: "Oh, kijk dan, een heel andere Ina". Maar nee hoor, ik ben nog steeds dezelfde. "Ja, zei Anke,"je bent nog net zo gek en eigenwijs".....😂. We hebben koffie gedronken, soep en brood gegeten en om twee uur vertrokken ze weer. Wat was het gezellig en fijn!

Vanavond kwamen Astrid en Maria bridgen. Eerst tijdje gekletst over de doorgemaakte kerstdagen en daarna serieus gespeeld. Nou.....serieus is een té groot woord ......

Wat fijn toch om mensen, die je niet elke dag ziet, te ontmoeten......

En zo is het!!!!!!