2 februari
En dan word ik alweer de tweede ochtend wakker in het ziekenhuis. Het weer ziet er beter uit dan gisteren. Om kwart voor zes alle controles van de nachtdienst, die overgedragen moeten worden. Daarna nog even lekker geslapen tot kwart voor acht. Er werd bloed geprikt.
Toen ik me wilde gaan aankleden, dacht ik:"Laat ik eens vragen of het infuus eruit mag. Dan hoef ik ook geen hulp meer te vragen bij het aan- en uitkleden". Gisteravond bij het uitkleden heb ik weer zo staan klooien, dat de verpleegster hard om mij moest lachen:"U bent een dappere zelfstandige, maar wij zijn er niet voor niks". Vind het zó vervelend om wat te moeten vragen als je zelf veel kunt.....
De verpleger kwam en zei dat het infuus er nog niet uit mocht, en :"U mag zich nog niet aankleden, want stél dat de arts tóch besluit om te opereren......" "Dat was gisteren ook zo en toen was ik al vroeg in de kleren" zei ik, waarop hij antwoordde:"Gisteren is vandaag niet, mevrouw". Wat later vond ik hem grappiger en leuker.....
Het voelt heel lui om zo lang in bed te blijven, maar ik luister toch maar naar hem. De arts vertelde ook dat de uitslag zo snel mogelijk zou komen, in ieder geval sneller dan gisteren.
We wachten weer af.......
Om half elf: u mag naar huis en moet over twee weken weer terug, om bloed te prikken en om over de operatie te overleggen. Jaap kwam mij om half één ophalen en we zijn even doorgereden naar mijn moeder in Doorwerth. Het klinkt gek, maar ik voel me heel moe.....
Thuisgekomen ben ik een stuk met Saartje gaan lopen en daar knapte ik lekker van op. Had/heb zoveel in m'n hoofd: ff lekker eruit laten branden door de zon!🌞🌞🌞🌞🌞
Heerlijk: naar huis! Maar 't voelt een beetje dubbel. Had het liever ook achter de rug gehad. Maar "ze" gaan er nu in ieder geval mee aan de gang. En...."ze" waren allerliefst voor mij in het ziekenhuis.
Reacties
Een reactie posten