1 februari

Alweer een maand in het nieuwe jaar en ik word wakker in Rijnstate, zevende verdieping. In afwachting van wat er vandaag allemaal gebeuren gaat. Half zeven: nachtdienst heeft alle controles uitgevoerd en ik mag nog lekker even blijven liggen. Heb heerlijk geslapen en ben nu zonder pijn (wat een geluk...of niet).

Gisteren bij het komen op de Spoedhulp nog zo iets grappigs meegemaakt. Was het in alle hektiek vergeten te schrijven. We kwamen om vijf uur op de Spoedeisende Hulp. Moesten even wachten en werden door een verpleger opgeroepen voor een soort intakegesprek. Daarna moesten we terug naar de wachtruimte. Aan de balie zaten twee dames, één die ons naar de wachtruimte verwees en nog iemand. Het wachten duurde maar, toen de tweede dame van de balie met een briefje naar ons toe kwam. "Mevrouw Ipenburg?" "Ha, ik ben aan de beurt", dacht ik. "U moet de groeten hebben van Ria K. en Jeroen K., haar zoon en uw bodyguard. Schoot in de lach en wist direct wie ze bedoelde. Jeroen heeft, lang geleden, een paar jaar bij mij in de klas gezeten en zei altijd dat hij mijn bodyguard was. Met Ria, zijn moeder, had ik altijd een leuk contact en zij is nu dus de collega van de tweede baliedame. Ria had die morgen gezien dat ik me moest melden en had de hartelijke groeten via de collega gedaan. Ik was ook een beetje perplex: wat een leuk toeval!

Wat een film was dat!!!

Wat ik ook grappig vond: ze kwamen me steeds met een rolstoel halen: voor de onderzoeken en om naar de afdeling te brengen. Ik wilde dat niet (en het was ook niet nodig) en zei: "Ik loop zelf wel, hoor". Moesten ze lachen....

Vanmorgen kwam de chirurg en schetste de diverse scenario's: waren de ontstekingswaarden heel erg hoog, dan moest ik vandaag nog geopereerd worden. Zijn ze niet gedaald, maar gestegen, dan wordt er met de MDL-arts overlegd over verdere onderzoeken. Zijn de waarden gedaald dan mag ik naar huis en wordt er een operatie ingepland in een "rustige" tijd (wat dat ook zijn mag....). Ik haal verleden en tegenwoordige tijd een beetje door elkaar omdat ik op het moment in het ziekenhuis zit te schrijven. Ik zit nu (kwart over elf 's morgens) nog aan het infuus en moet nog steeds nuchter blijven. (Heb wel op Pinterest vegetarische recepten gezocht voor het etentje met Eline en Chris😉, moet toch wat...) Er wordt hier nu net een patiënt met Covid naar een andere quarantaine -kamer gebracht. Hij lag hier tegenover op een kamer. Rijden ze zo mee door het ziekenhuis. Beetje vreemd idee......

En toen.....wachten, wachten en nog eens wachten.........

Uiteindelijk komt het erop neer dat ik nog een nachtje moet blijven. Ze nemen het zekere voor het onzekere. De waarden waren licht gedaald en dat duidt erop dat de fikse ontsteking al wat eerder heeft plaatsgevonden en de ontsteking nu rust moet gaan krijgen. Daarom willen ze nogmaals de waarden in het bloed afnemen en bekijken. Als het morgen ook weer wat gedaald is, mag ik naar huis. Dan krijg ik een afspraak waarbij ze de operatie in gaan plannen. Als ze nu, nu de ontsteking nog niet helemaal weg is, gaan opereren kan het beschadigingen opleveren en dat risico willen ze liever niet lopen. Logisch verhaal.