4 september

En dan...ineens....was er vanmorgen vroeg die huilbui...waarvan je wist dat ie zou komen, maar niet wanneer.... 

#kanikditallemaalwel, benikwelsterkgenoeg, wat alsikteveelverander, hoegaikditredden, waarstaiknu, helpmehetzelftedoen#

SL en zakdoek bij de hand: je hoeft het niet alleen te doen, ik ben er voor je en nog veel meer van die lieve opmerkingen, waardoor ik weer een beetje de andere kant op kan denken. Want ik denk me suf. Maar ergens weet ik nu wel dat 't goed komt, zoals alles in m'n leven tot nu toe goed gekomen is. Draag een groot deel van mijn leven al een soort stille kracht mee, die me op verschillende momenten van de dag het gevoel geeft, dat ik het wel red. Ik heb alleen niet altijd voldoende beseft dat het er was. Het klinkt heel zweverig maar beter kan ik het niet uitleggen. Te weten dat er iets is, geeft mij energie. Verder hoef ik er ook niets mee: het is er gewoon al in hele kleine dingen. Voel me dan ook wel een "zondagskind". Behalve op de zeldzame momenten dat ik het moeilijk heb.

En net als die huilbui een beetje achter de rug is, wordt er gebeld. "Pakje voor jou" en ik zie zo'n prachtige bos bloemen met zo'n lief briefje en ja hoor: daar kwamen de tranen weer. Van mijn bonusdochter en -schoonzoon en de kleinkinderen.

Wat ben ik, met alles erbij, toch een "stinkend" rijk mens....

Bij de post ook nog een lieve kaart en een kaart van de chirurg (attent) en M. hier uit de straat kwam me ook nog sterkte wensen. Wat een warmte....en niet alleen van de zon, die trouwens weer fijn scheen.

Afleiding was er in ieder geval voldoende: qualificatie F1 (Verstappen op pole) én Nederlands elftal tegen Montenegro.