15 september

Paar dagen geleden toch maar es telefoonnummer opgezocht, van de collega/vriend waar ik het in blog van 29 juni over had. Nooit meer wat gehoord, terwijl we op school (hij kwam elke morgen naar mijn klas om koffie te drinken en te kletsen) zo'n goed contact hadden. Hij ging altijd met mijn klas mee op kamp en dan kletsten we hele nachten, want wij sliepen altijd in dezelfde ruimte. Ook zijn we regelmatig met een groepje op survival geweest of huurden een huis in België. We wisten dan ook alles van elkaar. Daarom zo gek, dat we helemaal geen contact meer hadden. Met veel collega's heb ik nog steeds contact: hartstikke leuk! In ieder geval: appje gestuurd. Hoorde niets meer. Tot hij gisteravond ineens belde: leuk. Het leuke is dat je dan zo de draad weer oppakt. Lekker gekletst en afgesproken dat we in oktober samen, of met z'n drieën of met meer wat gaan drinken. 

Ik had meestal een klas met allemaal jongens, dus dan was het fijn voor hen als er een man meeging. Het was altijd lachen en kinderen waren (en zijn dat nog steeds) gek op hem. Vandaag nog eens héél veel foto's van school en schoolkampen bekeken: geweldige herinneringen aan.

Dirigente van het koor All Friends (waar ik jaren gezongen heb) belde en vroeg hoe het ging. Altijd leuk om met haar te kletsen.

Ze zou het fijn vinden als ik terugkwam; wil ik zelf ook wel, maar voorlopig even niet...

Vanavond gingen we ook niet kaarten. Willen nog weekje even niks. Zoveel telefoontjes en bezoek etc. gehad: heel lief, maar wij hebben deze week geen zin om veel te doen. Ik kom amper aan rusten toe; dit is toch echt nog nodig. Morgen ga ik es kijken of ik bij mijn moeder kan komen. Ga tegen elven en hoop dan tegen half drie weer terug te gaan. Kan ik thuis rusten. Moet tegenwoordig de tijden zó goed in de gaten houden. Hoef nog net geen dagplanning te maken.

Voelde me vandaag wat minder energiek dan de andere dagen. Zal er wel bij horen.....

Zó fijn dat onze buren weer thuis zijn...ze hebben nare dingen in Frankrijk meegemaakt. Toen we vorige week het bericht van ze kregen, waren we enorm geschrokken. Het zijn zulke gezellige, lieve buren. Dus super fijn om ze weer te zien, zijn er vanmiddag even geweest...

De post bracht mijn vitaminepillen en weer kaarten, van mensen die ik al tijden niet gezien heb: zo lief en dan die teksten erbij: hup, weer huilen. Vind dat zo langzamerhand wel es genoeg....'t regende ook al: natte boel ook altijd...