Tegen 11 uur richting mijn moeder gereden en bij haar trof ik haar hulp: H, zij zat vroeger bij mij in de klas. Altijd leuk om bij te kletsen en het over oud-klasgenoten en Renkummers te hebben.
Om kwart over één naar het ziekenhuis gereden. Zelf eerst maar naar bloed prikken gegaan. Was al snel aan de beurt. Mijn moeder had om drie uur een afspraak; wij waren er veel te vroeg. Zijn we beiden bijna in slaap gevallen, ieder met haar gedachte aan plezierige dingen, denk ik🤭
Ja, om drie uur werden we geroepen. Mijn moeder zou geopereerd worden aan haar grotek teen: de nagel was er helemaal ingegroeid, erg pijnlijk....twee dokters en één verpleegster. "Mag ik er ook bij blijven?" "Ja hoor, natuurlijk". Degene die ging opereren was een leuke, jonge dokter. De andere was ook leuk, maar bemoeide zich niet zo met ons. Had privégesprekken met de verpleegster. De leukste legde een operatiekleed over de teen, wat mijn moeder en ik jammer vonden. We wilden zo graag alles zien. Zou ik het wagen om tussendoor vragen te stellen? Ja en dat was totaal geen probleem. Hij vertelde alles wat hij deed. Ik kon mijn ogen niet van zijn sokken afhouden...waarom nou zijn sokken hoor ik denken: leg ik nog uit....
Toen de operatie in een kwartier gedaan was, mocht de verpleegster het werk afmaken en de teen inpakken. De arts met de sokken (leken wel twee verschillende) liep mijn richting op: "Ik ben helemaal in de ban van uw sokken" Zegt ie: "ja leuk hė: twee verschillende: één van een ECG en op de ander staan allemaal organen", terwijl hij z'n broekspijpen op trok. Ik heb van soortgelijke sokken eens een plaatje opgezocht:
Vond ze zo leuk....nadat grote teen ingepakt was moesten we nog een kwartier in de wachtkamer blijven, voor als er nog een eventuele nabloeding zou komen. Die kwam gelukkig niet en met moeders in de rolstoel naar de auto gegaan. Dat ik niet zo handig ben als ik weleens gedacht had😏, bleek uit het twee keer op de verkeerde verdieping uit de lift stappen en het rijden met de rolstoel ging ook niet vlekkeloos....mijn moeder gierde van het lachen en ik uiteindelijk ook maar...
Eigenlijk moest ik tanken. Zullen we weer naar dezelfde pomp in Renkum rijden? Zo gezegd, zo gedaan. Via Wolfheze, heerlijke bossen zagen we daar, naar de Telefoonweg (of heet 't Airborne weg?? Daar stonden aan de linkerkant prachtige stroken met zonnebloemen. Wilde ze wel even goed zien en reed niet al te hard. "Die tegenligger flitst met z'n lampen", zei mijn moeder. Oei, stuur maar snel naar rechts getrokken.... hoe stom en wat waren we geschrokken....om twee tellen later gierend van de lach verder te rijden."Jij moet niet meer naar al het moois kijken". Okee.
Bij de benzinepomp stonden twee auto's voor ons. De eerste was een vrij oud mannetje, het lukte hem niet om te tanken. In de volgende auto zaten een jongen en een meisje. Het tanken duurde en duurde maar. De jongen vond dat ook en hij stapte uit om de oude man te gaan helpen. Hij lachte daarbij af en toe naar het meisje en naar ons. Oh, oh wat ging het traag: ik vroeg me toch af of het reactievermogen van die man tijdens het rijden nog wel goed is. "Als 't niet meer gaat moet je stoppen" volgens mijn moeder. Zit wel wat in....
Hė, hė, eindelijk klaar. Ik draai het raampje open en zeg tegen de jongen: "Mij hoef je niet te helpen, hoor". Wat moesten we lachen met z'n allen toen de jongen de betaling niet voor elkaar kreeg: duurde minstens even lang. Maar gezellig was het wel....mijn dag kon nu helemaal niet meer stuk....om zeven uur was ik thuis in Deventer.
Reacties
Een reactie posten