Heb veel app-contact met lotgenoten: het begint 's morgens vroeg al. De eerste is dinsdag geopereerd en de tweede vandaag. Krijg veel berichten over de operatie en het verloop ervan. Begin nu toch wel een beetje zenuwachtig te worden. Het lijkt wel of ik nu pas besef dat ik op een soort keerpunt in mijn leven sta. Dat heb ik al eens eerder meegemaakt en dat heeft alleen maar fijne dingen opgeleverd. Dus ik moet er maar vertrouwen in hebben....met af en toe een traantje. Maar over het algemeen voel ik me sterk. Kreeg ook een heel lief appje van R. die naast ons woont: ik ben er voor je, da's een superfijne gedachte, en ik weet dat er nog veel meer mensen zijn. Rijk bezit, zo'n groep om me heen die me sterkte/succes wensen en er voor me zijn.
Gisteravond had ik zo'n moment: beetje tranen en veel pijn weer. Om negen uur al op bed en niet kunnen slapen van de pijn. Twee pijnstillers genomen en later toch lekker in slaap gevallen.
Vandaag ging het beter: ben er heel blij mee. Wil meer kunnen doen dan op bed liggen. En dat lukte ook aardig. Volgende week woensdag heb ik een video-gesprek met de arts en ik zal hem, onder het mom van een grapje, toch es vragen of hij niet ook mijn galblaas er tegelijk uit kan halen. Of is het de anesthesioloog? Die zal daar misschien niets over kunnen zeggen. We zien wel.
Reacties
Een reactie posten