7 juli

Dat avondje televisie kijken sinds lange tijd werd een schokkend verhaal. Herman van Veen heeft 't prachtig verwoord:

Jewelste

In de Lange Leidsedwarsstraat

daar is het altijd

nacht en dag,

dag en nacht

een leven van jewelste.

Daar hoor je honderd talen,

zie je alle kleuren

van die regenboog.

Van de man

die nog zijn hond uitlaat

tot de vrouw

die met de bakker praat,

toeristen

en passanten,

de vent die met zijn hoge nood

nog even

naar de hoeren gaat.

In de Lange Leidsedwarsstraat

daar is het altijd

nacht en dag,

dag en nacht

een leven van jewelste.

Behalve vandaag,

er liggen bloemen op de straat.

Wat moet je hier nog aan toevoegen? Je merkt, zoals de morgen begon, dat de wereld weer "gewoon" door draait en iedereen zijn dagelijkse bezigheden oppakt, alsof er niets gebeurd is. Maar er is iemand zwaar gewond geraakt, iemand die alleen maar in alle vrijheid zijn gang wilde gaan. Ergens in je achterhoofd blijft 't toch hangen.

Heb tijdje in de tuin gewerkt, ook tijdje in de zon gezeten. Merk dat ik me, is alweer een aardig poosje, moeilijk kan concentreren. Eerder kon ik lang lezen, maar ik kan m'n hoofd er op het ogenblik niet bijhouden. Dwaal af in gedachten. Niet dat dat door het gebeuren van gisteren komt, is al veel langer. Weet er niet goed raad mee, want het brengt zo nu en dan ook flinke onrust met zich mee. Het zal wel een keer over gaan.....

.

.

.